Dag 10 (deel 2): Oude kamers en nieuwe beesten

Na het bezoek aan Dumballa reizen we in een aantal uur door naar Anuradhapura, ooit de hoofdstad van Sri Lanka; nu bezaaid met ruines, maar zeker een bezoek waard.

We komen aan bij ons hotel; volgens de kaart en in onze reisgids in een woonwijk. Dat klopt ook wel deels, maar het is behoorlijk achteraf allemaal. Onze kamer is een enorme dump, gelukkig wel met tweepersoonsbed maar daar is dan ook alles wel mee gezegd; we kijken uit over de stortplaats en de badkamer is adembenemend slecht; zelden sliepen we in zo’n slechte kamer, en we zijn met onze reizen en budget hotels toch wel wat gewend.

Continue reading

Dag 10 (deel 1): Een snufje Dumballa

We ontbijten weer in het hotel. Als we uitchecken is er net in de hoteltuin een bruiloft gestart; we zien twee Nederlandse ouders strak in tenue ; even verderop staat hun dochter in lokaal ornaat. Het ziet er als een plaatje uit, al weet ze nog niet precies hoe alle lokale huwelijksrituelen zijn.

We rijden richting Dumballa; eerst stoppen we nog bij een Hindoestaanse tempel; met alle goden die afgebeeld worden een mooi gezicht.

Continue reading

Dag 9 (deel 2): Kandy by foot en de Temple of Tooth

We zijn in discussie met de chauffeur over de manier van lunchen. We leggen hem uit dat we wel wat gewend zijn, dat we het willen proberen. Hij stopt bij een bakery, want dat is het enige dat hij nu weet. Mijn partner stapt uit om wat eten te kopen, ik praat nog even met hem verder: als we in een lokale eettent hun mildste curry proberen, is dat voor ons al waarschijnlijk heet, maar dat is prima; hij vindt het allemaal best.

Ze komt terug met citroensap en 4 worstebroodjes zonder worstjes erin. Die kosten 10 roepies per stuk (nog geen 5 cent), het sap maakt het duur tot 75 cent… En qua lunch is het meer dan voldoende.

Continue reading

Dag 9 (deel 1): Het hoogtepunt van de prijs

We moeten vroeg op, want het is een heel eind rijden naar het olifantenweeshuis waar we vandaag gaan kijken en dat heeft een vast programma. Na het ontbijt om 07:00 stappen we in de auto en rijden we er naar toe. Onderweg zien we nog allerlei pracht en praal. Op de toegangsweg naar het weeshuis zijn olifantenritten te regelen. We slaan over; het is erg zielig om de olifanten zo vastgeketend te zien staan wachten totdat een toerist zo gek is om dat te doen. Dit moet je niet stimuleren, vinden we.

Continue reading

Dag 8: Proevend en snoepend naar Kandy

Vandaag gaan we naar Kandy; we hoeven gelukkig niet al te vroeg op. Het ontbijt in the Hill Club is wat mager, de kaart is nauwelijks te begrijpen (veel AND en OR statements, ook als semi-techneut kom ik er niet echt wijs uit ). Net de lekkere items op de kaart hebben ze dan toch weer niet. Maar we hebben niet veel nodig. Ik betaal de wasrekening, waar wel gewoon 10 % fooi bij geteld is. Het is teveel moeite om dat er weer af te halen, totale kosten 11 EUR.

Onderweg naar Kandy stoppen we bij een oude theefabriek, die al meer dan 100 jaar in gebruik is. We krijgen een rondleiding door de fabriek en krijgen een kopje thee aangeboden. Het is veel en intensief handwerk; als de lonen zoals in Nederland zouden zijn, zou thee niet te betalen zijn.

Continue reading

Dag 7 (deel 1): Horton Plains en World’s End

De wekker stond om 05:00 , zodat we in de ochtend een mooie lange wandeling door Horton Plains kunnen maken. Die wekker was echter niet nodig, om half 5 wordt er op onze hoteldeur geklopt: het meeneem ontbijt, gepland voor half 6, wordt gebracht. Als we open doen heeft de medewerker zijn fout al ontdekt en is in geen velden of wegen te bekennen. Beter wegrennen dan een fout toegeven.

We proberen nog wat te slapen, maar staan uiteindelijk maar op en zijn om half 6 bij de receptie. Daar staat het ontbijt nogmaals te wachten. Buiten staat onze chauffeur; hij heeft een muts op en een jas aan. Hij lijkt een beetje op Samuel L Jackson, al is dat vast een belediging voor beide heren.

Continue reading

Dag 6: Trains and boats and planes

Na ons bezoek aan Ella hebben we een goede nachtrust gehad. Vandaag staat een lange treinreis op het programma, naar Nuwera Elya. Na het ontbijt vertrekken we richting het treinstation. Onze chauffeur zal met de auto en onze koffers rijden naar Nuwera Elya over de weg; zo hebben wij geen zorgen over koffers in de vaak overvolle treinen.

De chauffeur koopt kaartjes; er is keuze tussen derde en tweede klasse. We kopen tweede klas, die zijn 40 cent duurder. Langzaam arriveren meer en meer toeristen, vaak wel met koffers; dat wordt nog druk in de tweede klas. We worden door de chauffeur naar een niet logische plek op het perron gedirigeerd; zo gaan we natuurlijk nooit een plaats bemachtigen.

Als de trein arriveert, zitten alle treinstellen al stampvol. De chauffeur duwt ons de ‘observation car’ in, hij wisselt wat woorden met de bewaker en we stappen een vrijwel lege coupe in, met stoelen, prachtig grote ramen om te genieten van het uitzicht en een soort van airco systeem. We moeten wel 1500 roepies bijbetalen, maar dat hebben we er wel voor over.

We zien prachtige landschappen aan ons voorbij trekken en hebben ruim de tijd en ruimte om foto’s te nemen. Terwijl we stoppen op kleine stations wordt het langzaam wel wat drukker met lokale mensen die ook een duur kaartje gekocht hebben. Ze zijn op weg naar Colombo om het vliegtuig te nemen voor een vakantie; dat is alleen weggelegd voor de allerrijksten. Zo hebben we toch een lokale beleving, al is het met ‘rijken onder elkaar…’

Het landschap wordt met name gedomineerd door theeplantages; vanwege de hoogte is het wat kouder en natter, wat een goed klimaat is voor de theeplanten. Het valt ons op dat veel mensen het spoor gebruiken als wandelroute; het is vaak natuurlijk een vlakke en korte route tussen de verschillende dorpen; ik vraag me alleen wel af hoe ze dat doen in 1 van de vele tunnels die we ingaan. Ik hoop maar dat ze het treinschema goed kennen. Met een paar treinen per dag moet dat wel te doen zijn.

Op de eindbestemming staat onze chauffeur al te wachten, ideaal. Terwijl we naar de auto lopen zien we een groep Nederlanders die georganiseerd op reis gaan een sprintje trekken naar de trein die op het punt staat te vertrekken. Ik ben benieuwd of ze nog toegelaten worden in de overvolle trein. Ze hadden natuurlijk eerder op het treinstation moeten zijn, maar ik vermoed dat Kees deze ochtend te laat was.

We rijden richting Nuwera Elya; een van oudsher rijke stad waar de Engelse kolonisten zich terugtrokken; de stad ademt nog wel wat Engels, maar de adem is niet erg fris. We zien een groot meer waarop blijkbaar seaplanes landen. We vragen in een hotel langs de weg of we kaartjes kunnen kopen, maar dit seizoen is er geen seaplane; wel in Kandy. Later hebben we dus nog een kans.

Ons hotel ‘Hill Club‘ is een oude Engelse herenclub dat extra inkomsten genereert door hotelgasten toe te laten. De check-in gaat moeizaam; elke vraag is lastig en brengt paniek in de tent. Uiteindelijk is onze kamer klaar en worden we naar de kamer begeleid. Die kamer is echter niet goed; er staan twee losse eenpersoonsbedden in. Na wat overleg en paniek worden we naar een andere kamer gebracht; die is een stuk minder fraai en minder groot, maar heeft in ieder geval wel een tweepersoonsbed.

Het hotel ligt op een heuvel en als we het stadje in willen lopen om even rond te kijken komen we de chauffeur tegen die de auto gaat tanken, dus we rijden een stuk met hem mee. Scheelt weer wandelen! We maken een wandeling door Victoria Park, toegang 38 cent. Gisteren vertelde de chauffeur dat hij graag Nederlands wil leren, dus in een winkel bij het busstation kopen we een schriftje, daar gaan we een woordenboek van maken.

Inmiddels begint het donker te worden en de honger slaat ook wel toe. In de Hill Club is het de bedoeling dat je ‘jasje-dasje’ gaat. Dat hebben we wel bij, maar het vrouwelijke deel van jasje-dasje is afgestemd op 30 graden; niet op de koude van Nuwera Elya. We eten aan de voet van de heuvel bij een Indisch restaurant.

Het eten is lekker; de service is niet zo efficient, maar dat maakt in Sri Lanka niet uit: de 10 % fooi staat al standaard op de rekening. Je kunt dat er wel weer af laten halen, maar ze gokken erop dat je dat teveel moeite vindt. En daar hebben ze eigenlijk ook gelijk in, slecht genoeg. Voor omgerekend 8 Euro -waarvan 5 Euro voor cola en water- hebben we ons buikje rondgegeten.

Terug in het hotel zijn ze onze kamersleutel kwijt. “Thirty two” wordt door de receptionist vertaald naar “22”. Uiteindelijk wijs ik de sleutel aan het bord aan. “Ah, thirty two!”. Dat hadden we natuurlijk meteen moeten zeggen. Op de kamer werden we aangenaam verrast: in bed hadden ze warme kruiken gelegd; geen koude voeten!

Morgen hebben we een vroege ochtendwandeling op het programma. De wekker wordt op 5 uur gezet, het ontbijt dat we mee kunnen nemen wordt om half 6 bezorgd. We pakken alvast de wandeltas is: via een goede nachtrust op naar Horton Plains!

Dag 5: In rustiger vaarwater

Na een spannende afsluiter van de dag en een slechte nacht ontbijten we vermoeid en met tegenzin. Onze nieuwe chauffeur zal er om 09:00 zijn, maar we vermoeden nog een confrontatie met de oude chauffeur.

Ons vermoeden is juist; we ontmoeten de nieuwe chauffeur, maar de oude chauffeur wil ook nog met ons praten. Hij vraagt voor een laatste kans, maar dat is een gepasseerd station; door gisteren leugen op leugen te stapen is ons vertrouwen in hem kwijt. Hij is bang voor zijn baan. En hoe hard ook, eigenlijk terecht. We herhalen nogmaals alle argumenten, horen elke keer “I am sorry”. Het herhalen helpt ook om de nieuwe chauffeur het verhaal te vertellen; we zien hem op gepaste afstand met gespitste oren meeluisteren.

We rijden bij het hotel weg, met nieuwe auto en chauffeur. De nieuwe auto is een stuk comfortabeler, en de rijstijl van de chauffeur ook. Na een kort gesprek besluiten we gezamenlijk dat we het verleden in het verleden laten en met samen met hem een nieuwe start gaan maken. We beginnen neutraal. Onderweg zien we mooie exotische vruchten aan bomen langs de weg hangen.

Continue reading

Dag 4 (deel 3): Op de bonnefoei

We zitten in onze vertrouwde auto, op weg naar het hotel, met ons vertrouwde chauffeur. Vertrouwd is het echter niet meer echt: de afgelopen dagen heeft hij al een paar rare streken uitgehaald en deze middag is wel het toppunt: hij had gewoon bij ons moeten zijn tijdens de jeep-safari. Daar wordt hij voor betaald, maar blijkbaar stelt hij zijn eigen belang boven dat van ons.

Continue reading